Skyrocket.be

Ik geef het toe … ik ben een wegpiraat. Of er zit diep in me toch eentje verborgen. Maar dan eentje met een hoog Robin Hood gehalte want ooit begint het bloed me in de aders te koken als ik zie wat voor asociale zakken er op de weg rondrijden.

Iedereen die elke dag over de Grote Baan van Houthalen over Helchteren de A24 richting Eindhoven op moet weet waar ik het over heb: de wegversmalling in Helchteren. De Noord-Zuid verbinding, dat zal voor sommige bekender in de oren klinken. En daar waar je van 2 naar 1 rijvak gaat zie je op een doordeweekse werkdag tijdens het spitsuur de mooiste taferelen.

Het eerste waar ik me al aan erger is de lange rij dommeriken die haast een volle kilometer voor de wegversmalling al rechts in de rij gaan staan. Niet dat ik daar last van heb want hoe meer mensen rechts in de rij gaan staan, hoe vlotter ik kan doorrijden op de linkerrijstrook tot het bord wat zegt dat je moet invoegen of ritsen. Maar waar ik dan niet tegen kan is dat sommige van die achterbakse heethoofden op de rechterrijstrook plots een manoeuvre naar links maken om degenen die het op het linkervak voorbijsteken de weg te versperren. Ik zie ze al denken “De rotzak, mij zomaar voorbijsteken terwijl ik hier sta aan te schuiven. Ik zal eens in de weg gaan staan, dat hij maar de berm in vliegt!“. Waar ze dan niet bij stil staan is dat ik degen ben die me aan de verkeersregels houd.

En wat me ook frustreert is dat je dan op het linkervak tot aan de invoegborden doorrijdt en je probeert mooi in te voegen volgens de verkeersregels, dat de meeste chauffeurs op het rechtervak dan plots veranderen in fervente bumperklevers. Geen halve meter laten ze nog tussen hun voorbumper en de trekhaak van hun voorligger. Ik geef er niks om, ik blijf wel staan, met mijn richtingaanwijzer naar rechts aan, tot er iemand me tussen laat, en gelukkig duurt dat tegenwoordig niet al te lang. Ik ben dan ook niet te beschaamd om een vriendelijk knikje of een attent signaal met de knipperlichten naar de persoon te doen die me (volgens de verkeersregels) liet ritsen daar waar het mag en moet.

Maar het zijn zo van die situaties die de verkeersduivel in mij naar boven doen komen, op dat moment kookt het bloed in m’n aderen, stroomt er lava door mijn bloedvaten en jeuken mijn vuisten. Maar ja … het is het allemaal niet waard en ik kan de duivel in me dan toch weer bedaren. Maar ooit … ooit gaan de stoppen eens doorvliegen, als er in zo een situatie nog meer één iemand met een belachelijk manoeuvre mijn wagen raakt dan is het kot te klein. Dan sta ik niet in voor mezelf want dan is hij er … de verkeersduivel. En Robin Hood gaat dan ver te zoeken zijn. Wees gerust.